در ساخت این خانهها، معمولاً از الگوهای معماری بومی منطقه پیروی میشده است که نسل به نسل منتقل شده و با نیازها و شرایط زندگی ساکنین روستا تطابق داشته است. این الگوها شامل نحوه قرارگیری ساختمانها نسبت به جهت تابش خورشید، استفاده از فضاهای باز و نیمهباز، و همچنین استفاده از مصالح محلی با توجه به دسترسی و ویژگیهای آنها میشود. با توجه به نزدیکی به اشتهارد، ممکن است تأثیراتی از معماری مناطق اطراف نیز در برخی خانهها دیده شود، اما به طور کلی، معماری بومی منطقه غالب است.
با توجه به کوچک بودن روستا و محدودیت خدمات، ساکنین احتمالاً برای تأمین مایحتاج و دسترسی به امکانات بیشتر، به روستاهای اطراف یا شهر اشتهارد مراجعه میکنند. این موضوع نیز در تصمیمگیری برای ساخت و سازهای جدید تأثیرگذار است و باعث میشود تقاضا برای ساخت و ساز جدید بسیار محدود باشد.
در نتیجه، روستای احمدآباد با حفظ بافت کاملاً سنتی و روستایی خود، منطقهای با ویژگیهای خاص و جمعیتی اندک است. شرایط ساخت و ساز در این روستا بسیار محدود و تابع حفظ بافت موجود است و توسعهی آن نیز به دلیل جمعیت کم و تأکید بر حفظ اصالت روستا، با محدودیتهایی روبرو است. این وضعیت، احمدآباد را به مکانی مناسب برای کسانی تبدیل کرده که به دنبال آرامش، دوری از هیاهوی شهر و زندگی در محیطی کاملاً سنتی و بکر هستند و به حفظ میراث فرهنگی و طبیعی منطقه اهمیت میدهند.
گردآورنده: عمران عتیقی